ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Ξεδιπλώνω την εσωτερική μου δύναμη ανακαλύπτοντας την πηγή μέσα μου.
(Από κουβέντες με την κόρη μου)
Ένα μωρό όταν γεννιέται δεν έχει στρες, άγχος, αγωνία, φόβο, έχει ένα γαλήνιο ύφος κοιτά γύρω του με εμπιστοσύνη. Όταν πεινάει κλαίει και κάποιος τρέχει να το φροντίσει. Έχει αυτοπεποίθηση και νοιώθει ασφάλεια νοιώθει αγάπη.
Μεγαλώνει και αρχίζει να περπατάει, νοιώθει δυνατό, δοκιμάζει πράγματα, είναι τό κέντρο της προσοχής, είναι χαρούμενο, παιχνιδιάρικο, ανέμελο.
Στατιστικά σε μια ομάδα παιδιών 3 χρονών, η ερώτηση » ποιος είναι ο πιο δυνατός » έχει όλα τα χεράκια σηκωμένα. Αργότερα σε ηλικία 5 χρονών, όταν η κοινωνικοποίηση έχει αρχίσει για τα καλά, όταν μπαίνει η ερώτηση «ποιός είναι ο πιο δυνατός» τα χεράκια δείχνουν ένα παιδάκι… έχει μπει η σύγκριση και συνεχίζει το ύπουλο έργο της…δεν είμαι αρκετή.. αρκετός..
Σιγά σιγά σηκώνονται τείχη γύρω, κάγκελα, κανόνες προσαρμογής, απαγορεύσεις, απορρίψεις, ψυχολογικοί εκβιασμοί, τιμωρίες,…, και αυτά είναι τα καλύτερα.. έχει κι άλλα.. χειρότερα.. ΑΠΌ ΠΟΙΌΝ ΑΠΌ ΠΟΙΟΥΣ;;;; Ποια είναι αυτή τη στιγμή η κατάσταση της ανθρωπότητας που μεγαλώνει αυτά τα βλαστάρια που έρχονται γεμάτα φώς, με όλη την δυναμική να λάμψουν;; Ποιός είναι ο Δάσκαλος ο φωτεινός, ο χαρούμενος, ο γεμάτος με δημιουργική ενέργεια που αναλαμβάνει τα τα οδηγήσει;;; Δεν χρειάζεται απάντηση.. όλοι ξέρουμε.
Και φτάνουμε στον ενήλικα.
Και εκεί επάνω σ’ αυτή την φωτεινή πηγή που αναβλυζε η σιγουριά, η δύναμη, και η δίψα για ζωή, έχουν καθήσει τα σύννεφα της ανασφάλειας, τής έλλειψης αυτοεκτίμησης, του λίγου, οι δυσκολίες, η πίεση, η απογοήτευση, ο φόβος, το άγχος….. φτάνει.. κρίμα είναι.
Εκεί βαθειά πίσω από τά πέπλα, η πηγή είναι ζωντανή και έτοιμη να λάμψει. Αρκεί να δώσουμε λίγη προσοχή να κοιτάξουμε με καθαρή ματιά αυτά τα πέπλα που έχουν γίνει σώματα που έχουν αποκτήσει οντότητα.. γιατί;;; Γιατί τα τροφοδοτουμε με ενέργεια, γιατί τα αφήνουμε να παίζουν ρόλους γιατί μας κλέβουν το φως , μπαίνουν μπροστά το σκιάζουν.
Μόλις τα δούμε προσεκτικά, αυτά μαζεύονται, συρρικνώνονται γιατί λειτουργούν σαν τους κλέφτες.. κρύβονται.
Δεν εξαφανίζονται με την μια, καιροφυλακτούν να μας πιάσουν στον ύπνο.
Αλλά μόλις ανοίξουμε τους προβολείς τυφλώνονται δεν έχουν πια δύναμη δεν έχουν λόγω ύπαρξης.. Εμείς αποφασίζουμε ποιός και πότε.
Και τις αποφάσεις τις παίρνει η φωτεινή πηγή, αυτή πού αναβλύζει ομορφιά και δημιουργία και γνώση και χαρά.
Όπως ένα ρυάκι που στην διαδρομή του γεμίζει γύρω τις όχθες με φρέσκο πράσινο χορτάρι λουλούδια πεταλούδες γόνιμο έδαφος, που στην θέα του και μόνο γεμίζουμε γλύκα απόλαυση, ηρεμία, ξεγνοιασιά, παιχνίδι.
Δρόμοι για να βρεθούμε κοντά σ’ αυτή την πηγή υπάρχουν διάφοροι, κάποιοι είναι μονοπάτια, έχουν κλαδιά που πρέπει να παραμερίσουμε.
Ή ουσία είναι να πάρουμε την απόφαση να ξεκινήσουμε την διαδρομή.
Ένα τέτοιο μονοπάτι είναι η YOGA και το ταξίδι ξεκινάει.
Με βήματα σταθερά πλησιάζουμε δυναμώνουμε το σώμα, εκπαιδεύουμε την αναπνοή να μας τροφοδοτεί με ζωτική ενέργεια, παρατηρούμε το μυαλό μας, οδηγούμε την προσοχή μας στον στόχο.
Και ο στόχος είναι εκεί σταθερός , πάντα ήταν και μας περιμένει και το ξέρουμε απλά μερικές φορές το ξεχνάμε.
Είναι η ώρα να τον θυμηθούμε και να τόν κρατήσουμε καλά μέσα μας, γιατί εκεί θα βρούμε την δύναμη μας την λάμψη μας, εκεί θα ζήσουμε αυτό που μας ταιριάζει και θα γεμίσουμε τον κήπο μας με χρώματα και μυρωδιές και ζωντάνια.
Καλώς ήρθατε ήρθατε λοιπόν στον κήπο μας, καλώς ήρθατε στον κήπο σας.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here